โหมดต้อแต้ (อีกรอบ) อย่าเพิ่งเบื่อคนบ่น NSP CA

 

 

ชีวิตประจำวันในหนึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่ได้ต่างจากคุณแม่ที่ขับรถไปส่งลูกน้อยเข้าโรงเรียนแล้วก็หาที่จอดรถเหมาะๆ ใต้ต้นไม้อ่านหนังสือมั่ง ฟังเพลงมั่งจนคนไข้จะฉายแสงเสร็จก็ขับรถเวียนไปรับจะต้องไม่ได้เดินไกล ตอนนี้คนไข้น้ำหนักลดสี่กิโล ใบหน้าเปลี่ยนสภาพจากหนุ่มหล่อหน้าใสคู่แข่งแบงค์ปวริศ เริ่มเป็นสีทูโทนและดำสนิทในที่สุด ผลจากการฉายแสงยังทำให้น้ำลายเหนียวหนืด กลืนลำบาก เสียงแหบแห้ง เมื่อการรักษาที่ผ่านมาเนิ่นนานเป็นเดือนในต่างถิ่น กินไม่ได้ พูดก็ไม่ได้ คนไข้ก็เริ่มหงุดหงิดใส่คนเฝ้า (เพราะมีกันอยู่แค่นี้) อาหารที่กินได้ก็มีแต่แกงจืดเต้าหู้และข้าวต้ม นอกนั้นจะติดคอจนกลืนไม่ได้ ดังนั้นคนเฝ้าจึงอ้วนเอาๆ เพราะอะไรที่คนไข้สั่งมาแล้วกินไม่ได้ก็ต้องเบิ้ลอีก

 

วันนี้ต้องเข้าไปพบหมอด้วยเพราะคนไข้แหบสนิท ไม่สามารถสื่อสารกับใครได้ ยกเว้นเขียนใส่กระดาษ เราก็ต้องเป็นล่ามแปลภาษาแหบๆ ไปถามหมอว่าทำไมยังต้องฉายแสงโฟตรอนอยู่ หมอก็บอกว่าตกลงจะให้ฉายโฟตรอน 35 ครั้ง (จากเดิมที่บอกไว้ 20 ครั้ง) และอีเลคตรอน 5 ครั้ง แต่จะลดแสงลงเพราะหลอดเสียงขยายทำให้เสียงแหบและคนไข้จะเริ่มพูดได้อีก คนไข้ที่ฉายแสงพร้อมๆ กันก็ต้องคุยภาษาใบ้เพราะแหบเหมือนกันเลย หมอจ่ายยาแก้ท้องผูกให้ด้วย และการประคบเย็นด้วยเจลแพคที่คอก็ต้องใช้ผ้าห่อหนาๆ เพื่อกันผิวที่บอบบางอยู่แล้วจากการฉายแสงครั้งที่ยี่สิบ (มาเกินครึ่งทางแล้ว เย้!)

 

เราปรึกษาหมอว่าการทำเคมีบำบัดครั้งที่สีและที่ห้านั้นถ้าขอเลื่อนไปซักสองสามเดือนจนกว่าคนไข้จะพร้อมทั้งร่างกายจิตใจได้ไหม หมอตอบว่าถ้าเลื่อนได้ก็ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์เพราะมะเร็งตัวนี้มันลุกลามเร็ว การให้เคมีแต่ละรอบหมอคำนวณเวลาไว้แล้วว่าจะช่วยยับยั้งการแพร่กระจายเซลมะเร็งได้ทัน แต่ถ้าคนไข้เบี้ยวไม่มาตามนัดแล้วมะเร็งกระจายไปแล้วก็ตัวใครตัวมันละกัน (หมอเขารู้ว่าคนไข้เริ่มท้อ หมอก็พยายามสุดๆ ที่จะไม่พูดให้คนไข้เครียด) ถามหมอได้เท่านี้เราก็มีน้ำตาซึมๆ จะไหลออกมา เรารู้สึกว่าจิตใจเราเองก็ย่ำแย่ไม่ต่างจากคนไข้เลย เราโทรไปบอกญาติๆ ทางภูเก็ตว่าเหลือเวลาครึ่งเดือนขอให้หาคนมาเปลี่ยนด้วย การที่เราเฝ้าคนไข้คนเดียวตลอดเดือนครึ่งรู้สึกมันโหลดหนักจริงๆ โดยเฉพาะสภาพจิตใจ แต่คนที่จะมาเปลี่ยนได้ก็ขับรถไม่เป็นซึ่งคงไม่พ้นเป็นเราต้องอยู่ต่อจนกว่าจะครบคอร์สการฉายแสงเดือนหน้า เราจึงขอแรงใจและคำอธิษฐานเป็นพิเศษด้วยช่วงนี้ เพื่อที่เราและคนไข้จะมีแรงกายแรงใจและสุขภาพที่ดีพร้อมที่จะสู้กับแมลงตัวร้ายนี้ต่อไป จริงๆ แล้วสภาพของเราก็ไม่ได้ถือว่าเลวร้ายนัก มีคนไข้บางคนที่ลูกเล็กๆ บางคนก็ต้องทิ้งธุรกิจมารักษาอยู่มอออเป็นเดือนๆ ต้องกู้หนี้ยืมสินมารักษาตัว สุขภาพจิตของเขาคงย่ำแย่กว่ามากนัก ของเราต้องขอบคุณพระเจ้าที่ส่งลูกยอดกตัญญูมาเป็นสปอนเซอร์อย่างเป็นทางการสำหรับค่าใช้จ่ายต่างๆ ไม่ได้ถึงกับขายไรขายนา และคริสตจักรบ้านพรุสำหรับ love offering

 

ตอนนี้เราต้องรีบปั่นแปเปอร์วิชาสุดท้ายของปอโทที่ส่งภายในพฤหัสนี้ เอาใจช่วยเราด้วยนะ โค้งสุดท้ายก่อนเส้นชัย

สู้ สู้    

 

..

เจี้ยบ

ดีใจค่ะที่มีส่วนเพิ่มพลเมืองเจี้ยบๆ ในสวรรค์อีกหนึ่งท่าน

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to โหมดต้อแต้ (อีกรอบ) อย่าเพิ่งเบื่อคนบ่น NSP CA

  1. เนย says:

    เด๋วจะเอาทิวลิปขึ้นบล็อกมาฝากคนเฝ้าไข้ อย่าลืมติดตาม

  2. watthamon says:

    เป็นกำลังใจให้นะคะ รู้ว่าคงผ่านไปอย่างยากลำบาก แต่อย่าท้อนานนะคะ สู้ๆ ค่ะ

  3. Wanatchada says:

    สู้ๆนะคะ ขอบคุณพระเจ้าได้ในทุกกรณี ส่วนอาหารคนไข้ กลืนไม่ได้คงต้องปั่นละเอียด ให้เขาดูดได้ น่าจะดีขึ้นนะคะ สำคัญสุดคือสุขภาพใจ สู้ๆนะคะ ^^

  4. cHiNtaWeE says:

    สู้ๆๆๆๆๆๆนะคะ น้องกวางไม่ได้เข้า space มานานเลยตกข่าวไปหลายเรื่อง ทีนี้จะได้อธิษฐานเผื่อกันถูกเรื่องซะที สู้ๆทุกเรื่องเลยนะคะพระเจ้าอวยพรค่า

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s