คำทำนาย ไทระ ไซดอน Sidon and Tyre

In AD 1855, the sarcophagus of King Eshmun’azar II was discovered. From a Phoenician inscription on its lid, it appears that he was a “king of the Sidonians,” probably in the 5th century BCE, and that his mother was a priestess of ‘Ashtart, “the goddess of the Sidonians.” [2] In this inscription the gods Eshmun and Ba‘al Sidon ‘Lord of Sidon’ (who may or may not be the same) are mentioned as chief gods of the Sidonians. ‘Ashtart is entitled ‘Ashtart-Shem-Ba‘al ‘‘Ashtart the name of the Lord’, a title also found in an Ugaritic text.

Sidon Sea Castle, built by the Crusaders in AD 1228

In the years before Jesus, Sidon had many conquerors: Assyrians, Babylonians, Egyptians, Greeks, and finally Romans. Herod the Great visited Sidon. Both Jesus and Saint Paul are said to have visited it too (see Biblical Sidon below). The city was eventually conquered by the Arabs and then by the Ottoman Turks.

Like other Phoenician city-states, Sidon suffered from a succession of conquerors. At the end of the Persian era in 351 BCE, it was invaded by the emperor Artaxerxes III and then by Alexander the Great in 333 BCE when the Hellenistic era of Sidon began. Under the successors of Alexander, it enjoyed relative autonomy and organized games and competitions in which the greatest athletes of the region participated. In the Necropolis of Sidon, important finds such as the Alexander Sarcophagus, the Lycian tomb and the Sarcophagus of the Crying Women were discovered, which are now on display at the Istanbul Archaeology Museum in Istanbul.[3]

When Sidon fell under Roman domination, it continued to mint its own silver coins. The Romans also built a theater and other major monuments in the city. In the reign of Elagabalus a Roman colonia was established there, and it was given the name of Colonia Aurelia Pia Sidon. During the Byzantine period, when the great earthquake of AD 551 destroyed most of the cities of Phoenicia, Beirut‘s School of Law took refuge in Sidon. The town continued quietly for the next century, until it was conquered by the Arabs in AD 636.

Sidon with a view of the Mediterranean coast

 

In AD 1855, the sarcophagus of King Eshmun’azar II was discovered. From a Phoenician inscription on its lid, it appears that he was a “king of the Sidonians,” probably in the 5th century BCE, and that his mother was a priestess of ‘Ashtart, “the goddess of the Sidonians.” [2] In this inscription the gods Eshmun and Ba‘al Sidon ‘Lord of Sidon’ (who may or may not be the same) are mentioned as chief gods of the Sidonians. ‘Ashtart is entitled ‘Ashtart-Shem-Ba‘al ‘‘Ashtart the name of the Lord’, a title also found in an Ugaritic text.

Isaiah 23:1 ภาระเกี่ยวกับเมืองไทระ บรรดากำปั่นแห่งทารชิชเอ๋ย จงคร่ำครวญ เพราะว่าเมืองนั้นถูกทำลายร้างเสียแล้ว ไม่มีเรือนหรือท่าจอดเรือ เผยให้เขาทั้งหลายประจักษ์ ณ แผ่นดินคิทธิม
23:2 ชาวเกาะเอ๋ย จงนิ่งเสีย เจ้าซึ่งพ่อค้าแห่งเมืองไซดอนที่ผู้ผ่านข้ามทะเลไป ได้ทำให้เจ้าเต็มบริบูรณ์
23:3 และข้ามน้ำมากหลายรายได้ของเมืองนั้นคือข้าวเมืองชิโหร์ เป็นผลเกี่ยวเก็บของแม่น้ำ เมืองนั้นเป็นพ่อค้าของบรรดาประชาชาติ
23:4 โอ ไซดอนเอ๋ย จงอับอายเถิด เพราะทะเลได้พูดแล้ว ที่กำบังเข้มแข็งของทะเลพูดว่า “ข้ามิได้ปวดครรภ์ หรือข้ามิได้คลอดบุตร ข้ามิได้เลี้ยงดูคนหนุ่ม หรือบำรุงเลี้ยงหญิงพรหมจารี”
23:5 เขาทั้งหลายรับเรื่องราวเกี่ยวกับอียิปต์อย่างไร เขาจะแสนระทมอยู่ด้วยเรื่องราวเมืองไทระอย่างนั้น
23:6 จงข้ามไปยังทารชิชเถิด ชาวเกาะเอ๋ย จงคร่ำครวญ
23:7 นี่เป็นเมืองที่สนุกสนานของเจ้าทั้งหลายหรือ ซึ่งกำเนิดมาแต่กาลโบราณ ซึ่งเท้าได้พามันไปตั้งอยู่ไกล
23:8 ผู้ใดได้มุ่งหมายไว้เช่นนี้ต่อเมืองไทระ คือเมืองที่ให้มงกุฎ ซึ่งบรรดาพ่อค้าของมันเป็นเจ้านาย ซึ่งพวกพาณิชของมันเป็นคนมีเกียรติของโลก
23:9 พระเยโฮวาห์จอมโยธาทรงมุ่งหมายไว้เพื่อจะหลู่ความเย่อหยิ่งของสง่าราศีทั้ง สิ้น เพื่อหลู่เกียรติของผู้มีเกียรติทั้งสิ้นในแผ่นดินโลก
23:10 โอ ธิดาแห่งทารชิชเอ๋ย จงผ่านแผ่นดินของเจ้าข้ามไปเหมือนแม่น้ำ มันไม่มีกำลังอีกเลย
23:11 พระองค์ทรงเหยียดพระหัตถ์ของพระองค์เหนือทะเล พระองค์ทรงบันดาลให้บรรดาราชอาณาจักรสั่นสะเทือน พระเยโฮวาห์ทรงบัญชาเกี่ยวกับเรื่องเมืองแห่งพาณิชย์ เพื่อจะทำลายที่กำบังเข้มแข็งของมันเสีย
23:12 และพระองค์ตรัสว่า “โอ ธิดาพรหมจารีผู้ถูกบีบบังคับแห่งไซดอนเอ๋ย เจ้าจะไม่เริงโลดต่อไปอีก จงลุกขึ้นข้ามไปคิทธิมเถิด แม้ที่นั่นเจ้าก็จะไม่มีความสงบ”
23:13 จงดูแผ่นดินแห่งคนเคลเดียเถิด ชนชาตินี้ยังไม่มีขึ้นมา จนกว่าคนอัสซีเรียสถาปนาแผ่นดินนั้นไว้สำหรับคนที่อาศัยอยู่ตามถิ่น ทุรกันดาร พวกเขาได้ก่อเชิงเทินของเขาขึ้น พวกเขาก่อวังทั้งหลายของเขาขึ้น แต่ท่านกระทำให้มันเป็นที่ปรักหักพัง
23:14 บรรดากำปั่นแห่งทารชิชเอ๋ย จงคร่ำครวญเถิด เพราะว่าที่กำบังเข้มแข็งของเจ้าถูกทิ้งร้างเสียแล้ว
23:15 ต่อมาในวันนั้น เขาจะลืมเมืองไทระเจ็ดสิบปี อย่างกับอายุของกษัตริย์องค์เดียว พอสิ้นเจ็ดสิบปีไทระจะร้องเพลงอย่างหญิงแพศยาว่า
23:16 “หญิงแพศยาที่เขาลืมแล้วเอ๋ย จงหยิบพิณเขาคู่เดินไปทั่วเมือง จงบรรเลงเพลงไพเราะ ร้องเพลงหลายๆบท เพื่อเขาจะระลึกเจ้าได้”
23:17 ต่อมาเมื่อสิ้นเจ็ดสิบปี พระเยโฮวาห์จะทรงเยี่ยมเยียนเมืองไทระ และเมืองนั้นจะกลับไปรับจ้างใหม่ และจะเล่นชู้กับบรรดาราชอาณาจักรทั้งสิ้นบนพื้นโลก

อศค 27

32 ใน การพิลาปร่ำไห้นั้น เขาจะเปล่งเสียงบทคร่ำครวญเพื่อเจ้าและได้ร้องทุกข์เพื่อเจ้าว่า `มีเมืองใดหรือที่ถูกทำลายเหมือนเมืองไทระ ในท่ามกลางทะเล

33 เมื่อ สินค้าของเจ้ามาจากทะเลก็กระทำให้ชนชาติทั้งหลายเป็นอันมากพอใจ เจ้าได้กระทำให้บรรดากษัตริย์แห่งโลกมั่งคั่ง ด้วยสมบัติและสินค้าอันอุดมของเจ้า

34 ในเมื่อเจ้าอับปางเสียด้วยทะเลในห้วงน้ำลึก สินค้าของเจ้าและพรรคพวกทั้งหลายของเจ้าจะได้จมลงพร้อมกับเจ้า

35 พวกชาวเกาะต่างๆทั้งสิ้นจะตกตะลึงเพราะเจ้า กษัตริย์ทั้งหลายของพวกเขาจะเกรงกลัวยิ่งนัก สีพระพระพักตร์ของพระองค์ก็ดูวิตกกังวล

36 พ่อค้าท่ามกลางชนชาติทั้งหลายจะเย้ยหยันเจ้า เจ้าจะเป็นสิ่งที่น่าหวาดผวา และจะไม่ดำรงอยู่อีกต่อไปเป็นนิตย์'”

Sidon Sea Castle, built by the Crusaders in AD 1228

In the years before Jesus, Sidon had many conquerors: Assyrians, Babylonians, Egyptians, Greeks, and finally Romans. Herod the Great visited Sidon. Both Jesus and Saint Paul are said to have visited it too (see Biblical Sidon below). The city was eventually conquered by the Arabs and then by the Ottoman Turks.

Like other Phoenician city-states, Sidon suffered from a succession of conquerors. At the end of the Persian era in 351 BCE, it was invaded by the emperor Artaxerxes III and then by Alexander the Great in 333 BCE when the Hellenistic era of Sidon began. Under the successors of Alexander, it enjoyed relative autonomy and organized games and competitions in which the greatest athletes of the region participated. In the Necropolis of Sidon, important finds such as the Alexander Sarcophagus, the Lycian tomb and the Sarcophagus of the Crying Women were discovered, which are now on display at the Istanbul Archaeology Museum in Istanbul.[3]

When Sidon fell under Roman domination, it continued to mint its own silver coins. The Romans also built a theater and other major monuments in the city. In the reign of Elagabalus a Roman colonia was established there, and it was given the name of Colonia Aurelia Pia Sidon. During the Byzantine period, when the great earthquake of AD 551 destroyed most of the cities of Phoenicia, Beirut‘s School of Law took refuge in Sidon. The town continued quietly for the next century, until it was conquered by the Arabs in AD 636.

Sidon with a view of the Mediterranean coast

 
The Old Testament makes several references to Tyre, including the Book of Isaiah (23), the Book of Jeremiah (25:22, 47:4), the Book of Ezekiel (Ezekiel 26-28), the Book of Joel (3:4–8), the Book of Amos (1:9-10) and the Book of Zechariah (9:3-4).
Credit wikipedia
 
 
Nebuchadnezzar, king of Babylon, besieged Tyre for 13 years (585–572 BC), but the precise historical facts of its outcome are still unclear. He evidently did not conquer the city, but it may have surrendered conditionally to him. Both Jeremiah (27:3–11) and Ezekiel (26:7–14) spoke of this event. Apparently both Tyre and Sidon surrendered to Nebuchadnezzar, based on a fragmentary Babylonian administrative document which mentions the kings of Tyre and Sidon as receiving rations from the royal Babylonian household (Pritchard 1969a: 308).
 

The city of Tyre was originally an island which Alexander the Great later joined to the mainland by a causeway. In time the causeway was enlarged by rubble and sand deposits washed up by waves. This 1873 map shows Tyre as it was in 322 BC, and later as a peninsula stretching out into the Mediterranean Sea. Evidence of Tyre’s ancient harbors can still be seen on the peninsula’s north and south sides.

Ezekiel referred to this event long before it happened. While also mentioning that God would send Nebuchadnezzar against the city (Ez 26:7), he spoke of the LORD’s promise to destroy Tyre, scrape her dust from her, make her smooth like the top of a rock and a good place for spreading out nets to dry (Ez 26:4, 14). Ezekiel also pointed out that Tyre’s world-wide trade would cease with this event (Ez 27 and 28). Illustrating Ezekiel’s description of Tyre’s destruction, Jidejian (1996:13–14) noted that over the past three centuries, Tyre has served as a “quarry” for the whole coast. Her stones may be found as far away as Beirut (40 mi north) and Akko (25 mi south in Israel).

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s