ไม่มีใครสักคนที่พระเจ้าสร้างเขาขึ้นมาโดยที่ไม่รัก God has never made a person he doesn’t want in heaven!

God has never made a person he doesn’t love.
God has never made a person Jesus didn’t die for.
God has never made a person he didn’t create for His purposes.
God has never made a person he doesn’t want in heaven!
เจ็บปวดใจกับคำๆ นี้จัง บางทีเมื่อต้องเป็นพยานประกาศกับคนๆ เดิม
ที่แม้กี่ปีผ่านไปก็ยังไม่เอาพระเจ้าเหมือนเดิม
หรือแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ แต่อจ ริคพูดได้แทงใจว่า
“ไม่มีใครสักคนที่พระเจ้าสร้างเขาขึ้นมาโดยที่ไม่รัก”
โอ้โห ลูกไม่อยากเชื่อเลยว่าพระองค์ยังรักคนๆ นี้อยู่
ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้รักพระองค์เลยซักนิด
ออกจะแอนตี้พระองค์ด้วยซ้ำ
ค่ะ พระเจ้า ลูกจะเชื่อฟัง แม้ว่าจะรักคนๆ นี้ไม่ลงจริงๆ
แต่ขอทรงเปลี่ยนใจลูกให้เหมือนหัวใจพระองค์ด้วยเถิด

In the final week of my dad’s life,
his cancer kept him awake in a semi-conscious state
nearly twenty-four hours a day. In this dream-like state,
he’d talk out loud about what he was dreaming.
ตอนที่เราโคม่าที่โรงพยาบาลแล้วเพ้อ นั่งหมุนอยู่รอบเตียงในหอผู้ป่วยนั้น เราพร่ำบอกหมอว่าจะกลับบ้าน
ไม่นอน รพ แล้ว ฝันร้ายมาก นางพยาบาลก็บอกว่าคุณจะฝันร้ายได้อย่างไร คุณยังไม่นอนเลย
เออ นี่หรือคืออาการของคนที่เข้าขั้นตรีฑูต ขอบคุณพระเจ้าที่ให้เราฟื้นคืนกลับมาอีก
เพื่อเราจะมีชีวิตใหม่อีกครั้ง ทำในสิ่งที่เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าจริงๆ
ไม่เสียเวลากับสิ่งไร้สาระอีกต่อไป พุ่งเข้าเป้าอย่างเดียว
สู่หลักชัยที่มีให้ผู้เชื่อในพระเจ้าทุกคน

As I sat by his bed with tears flowing down my cheeks,
I bowed my head to thank God
for the legacy of my father’s compassionate faith.
While my head was bowed, my dad reached out
and placed his frail hand on my head and said,
as if commissioning me with a sacred calling,
“Reach one more for Jesus! Reach one more for Jesus!”
It was a holy moment and I knew
what I was supposed to do the rest of my life,
regardless of problems, illnesses,
conflicts, critics, attacks, delays,
difficulties, or any other barriers.
หลายๆ ครั้งที่เราท้อใจมากกับการรับใช้พระเจ้า
ทั้งการป่วยจนแค่การไปนั่งในคริสตจักรจนจบพิธีก็ยังยากลำบาก
หมดแรง อ่อนล้า ไม่อาจออกไปยืนพูด ยืนแปลบนเวทีเป็นชั่วโมงๆ ได้อีก
แต่เมื่ออ่านบทความนี้แล้ว
ไม่มีอะไรที่จะหยุดยั้งไม่ให้เราเป็นหนึ่งในการรับใช้ร่วมกับพี่น้องในคริสตจักรได้
ถ้าเรามีใจ พระเจ้าย่อมมีทาง

So, if people don’t understand
why I often I speak to groups hostile to Jesus,
and hang-out with people who oppose what I believe,
so be it. If I am accused of being too-soft,
too hard, to naive, too shallow,
or too heretical because I build bridges
to people who don’t know Jesus yet,
it’s a small price to pay.
I’m going to have a lot of friends in heaven
because “reaching one more” mattered
more than arguing with those who spend their time
criticizing rather than evangelizing.
คนที่ชอบวิจารณ์คนอื่น ก็จะพลาดโอกาสในการออกไปประกาศ หรือร่วมรับใช้
เราควรก้าวต่อไปในการปรณนิบัติผู้ที่ต่ำต้อยที่สุด
อย่างไม่เลือกที่รัก มักที่ชัง ทั้งในยามที่มีโอกาส และไม่มีโอกาส
ตอนนี้เราเป็นหน่วยราชการลับของพระเจ้า ทุกที่ๆ เราไป แม้ไม่มีโอกาสได้คุยกับใคร
แต่เราจะติดใบปลิวไปแจกจ่ายทุกที่ ทุกเวลา
ขอพระเจ้าใช้ทุกๆ ใบปลิวแตะต้องสัมผัสใจผู้อ่านให้เกิดผลดีด้วยเทอญ

Even after he got cancer in old age,
my dad’s spirit for serving God by serving others was undaunted.
Just months before he died, he told me
“Son, I think I’ve got one more church to build inside of me.”
He was already suffering the effects of chemo and radiation but I said,
“Well dad, you’ve always been a risk-taker.
And if you want to die with your boots on,
serving the Lord, rather than sitting at home
in an easy chair I guess that’s OK with me.
Where do you want to build your final church building?”

“Siberia,” he said, and off he went.
One of my most treasured photos of my father shows him,
in his 80s… with cancer.. on his knees
on the roof of a small Siberian church,
hammer in hand, nailing down roof shingles
during a heavy winter snow storm. That was my dad.
He believed the local church is the Hope of the World.
บางทีเราก็เหนื่อยล้า อ่อนแรงมากกับ MG มันทำให้เราไม่อยากขยับขยายไปไหน
แค่อยู่ที่ภูเก็ต ไม่สบายก็มีคนพาไปหาหมอ ไปเฝ้าที่ รพ
แต่เราก็อดคิดถึงชีวิต และงานรับใช้ที่แคนาดาไม่ได้
รู้สึกลึกๆ ว่าพระเจ้าเรียกให้ไปรับใช้กับ คจ ไทย ลาวที่นั่น
ปี 2010 พระเจ้าสัญญาว่าจะให้แคนาดาเป็นเมืองหลบภัยสำหรับเรา
เรารอพระสัญญาที่จะเป็นจริงในเร็ววัน
น้องพลอยบอกไม่อยากให้ย่าไป พลอยต้องการมีย่า
ย่าเลยบอกว่าเวลาพลอยโตจนขับรถได้
จะให้พลอยไปเรียนต่อที่นั่น แล้วเราจะเล่นหิมะด้วยกันนะ

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s